کاش دل لحظه ای آرام نداشت / خانه ی این دل من بام نداشت

کاش در دل طلب ات می جوشید / دیزی عشق، نخود خام نداشت

...

یک بار دگر با دگران می گویم / یک بار که گفتم...! نگران می گویم

او قلب مرا یکسره بر هیچ گرفت / انگار که دارم هذیان می گویم

...

هر روز کمی یاد تو را می نوشم / در ظرف دلم آب تو را می جوشم

صد بار که گفتم که تو را دوست... ولی... / انگار که دارم الکی می کوشم

...

از بودن تو رنج فقط سهم من است / در دشت دلت گنج فقط سهم من است؟

بین همه ی حروف عالم گویا / از بین عدد، پنج  فقط سهم من است!

از صدای ناگهانی ندای زنگ...

من بلند می شوم.

از ورای خواب های نا تمام

جا تر است و بچه نیست...

ناگهان،

دوش آب گرم، داغ می شود.

من از آن نفس که رفتی , به نَفَس نَفس فُتادم

نفسم گرفت و ناگه ؛ به لبِ ارس فتادم

نه توان رفتنم بود و نه آنکه بازگردم

به امیدِ با تو بودن به سر هوس فتادم

سر و جانِ خود تکاندم زهوای خودپرستی

تو خدای من نبودی که به پای خس فتادم

همه ماه من تو بودی و من اشتباه کردم

که به پای ماه برکه خفه از جرس , فتادم

عجبم ! تو پنبه کردی همه رشته رشته هایم

که به دام حرفهایت چو یکی مگس فتادم

برو از تهِ خیالم ؛ عدم از وجود بهتر

که از آن نفس که رفتی , به نَفَس نَفس فُتادم

8 تیر 86